ความเข้มของเสียง  (Intensity  of Sound)
                   เสียงมีคุณสมบัติหรือลักษณะ (Characteristics)  ที่สำคัญอยู่ 3 ประการคือ

1. ความเข้มของเสียง (Intensity)
2. เสียงสูงต่ำ(Pitch)
3. คุณภาพของเสียง (Tone Quality)

                   ก่อนที่จะกล่าวถึงความเข้มของเสียง  เราควรรู้เกี่ยวกับ รูปร่างของเสียงหรือรูปร่างลักษณะของคลื่น (Wave form)  ของเสียงก่อน
รูปร่างของคลื่นเสียงที่เกิดจากเครื่องมือและเครื่องดนตรีชนิดต่าง ๆ ดังตัวอย่าง 3  ตัวอย่าง อันเกิดจาก ซ่อมเสียง (Tuning fork)  ไวโอลิน (Violin)  และ โอโบร์ (Oboe)  ในความถี่ที่เท่ากัน มีลักษณะดังนี้

ี

รูปภาพรูปร่างของคลื่นเสียง ( Wave forms) องอุปกรณ์เครื่องมือและเครื่องดนตรี 3 ชิ้น ในความถี่ และความดันอากาศที่เท่ากัน

ดังนี้ได้เห็นแล้วว่าคลื่นเสียงอันเกิดจากเครื่องดนตรีจะมีพลังทนของเสียงมาก และมากกว่าเสียงของมนุษย์  เสียงที่มีความดังมาก เป็นเสียงที่มีพลังงานมาก  เรียกว่าเสียงมีความถี่เข้มมาก  สังเกตได้จากความถี่ของเสียงตามหลักกระทรวงวิทยาศาสตร์  การวัดความดังโดยอาศัยการวัดพลังงานต่อปริมาตรของอากาศ (หรือ วัตถุอย่างอื่น ๆ) ที่เสียงนั้นผ่านไป  หรืออีกนัยหนึ่งคลื่นเสียงเป็นพลังงานที่ผ่านเข้าไปในสสาร  พลังงานนี้มีหน่วยเป็นวัตต์ (Watt) เหมือนเช่นไฟฟ้า  แต่วัตต์ในวิชาเสียงจะมากเกินไป  จึงมักจะใช้เศษหนึ่งส่วนล้านของวัตต์ 1/100,000 x 1 x 10-6 หรือไมโครวัตต์ (Micro-Watt)  เป็นเกณฑ์ 1 ไมโครวัตต์ จึงมีค่าเป็น  10-6  จูนต่อ 1 วินาที หรือ 10 เฮิร์ตต่อวินาที

                   ความเข็มของเสียงตามหลักวิชาฟิสิกส์อาจกล่าวได้ว่าเป็นพลังงานต่อวินาทีหรือกำลัง (คิดเป็นไมโครวัตต์) ที่ผ่านเข้ามาในเนื้อที่ตั้งฉาก 1 ตารางเซนติเมตร  โดยทั่วไปจะมีหน่วยวัดเป็นวัตต์ต่อตารางเซนติเมตร (Watt/Cm2) สามารถเขียนสมการของความเข้มของเสียงได้ว่า

หากต้องการเปรียบเทียบกำลังของเสียง เราสามารถยกตัวอย่างให้เห็นว่าโดยเฉลี่ยแล้ว กำลังของเสียงของผู้พูดในห้องประชุมใหญ่จะมีความแรงหรือพลังงานประมาณ 25 ถึง 50 ไมโครวัตต์ ถ้าต้องการให้มีกำลังเท่ากับ 1 แรงม้า จะต้องใช้ผู้พูดถึง 15 ล้านคนทีเดียว เพราะฉะนั้นในทางกลับกันหากใส่เครื่องขยายเสียงและมีลำโพงที่มีกำลัง 50 ไมโครวัตต์ เราจะได้ยินเสียงทั้งห้องประชุมใหญ่
                   การวัดระดับความเข้มของเสียง จะมีค่าเป็นเบล (Bel) แต่เพื่อความสะดวกในการใช้วัด จึงได้มีการเปลี่ยนจากเบลเป็นเดซิเบล (Decibel) ซึ่งมีค่า 1 เบลเท่ากับ 10 เดซิเบล เขียนตัวย่อเป็น dB ขอให้สังเกตตัวอักษร “บี” เป็นตัวใหญ่เพื่อเป็นเกียรติแก่อเล็กซานเดอร์ กราแฮมเบล (Alexander Graham Bell) ผู้ประดิษฐ์โทรศัพท์ขึ้นเป็นคนแรกของโลก

ระดับความเข้มงวดของเสียงที่น้อยที่สุดที่ประสาทหูของคนเราจะรับรู้ได้จะมีค่าเป็น 0 เดซิเบล และระดับความเข้มมากที่สุดที่หูของคนจะรับฟังได้ โดยไม่เป็นอันตรายมีค่าเป็น 120 เดซิเบล เดซิเบลนี้เป็นหน่วยวัดปริมาตรของอัตราส่วนของพลังงานสองชนิด คือ ความเข้มของเสียง (Intensity) กับความดันของเสียง (Sound Pressure) อุปกรณ์ที่ใช้วัดเรียกว่า เครื่องวัดระดับความเข้มของเสียง (Sound-Level Meter) มีหน่วยเป็นเบลหรือเดซิเบลหรือวัตต์ต่อวินาที อุปกรณ์นี้ประกอบด้วยไมโครโฟน และอุปกรณ์อื่นที่อาจวัดความเข้มของเสียงได้โดยตรง โดยทำหน้าที่ไปเปลี่ยนพลังงานเสียงเป็นพลังงานไฟฟ้า ถ้าค่าของความเข้มของเสียงเท่ากับ Io วัตต์ต่อตารางเซนติเมตร ห้องที่มีอุณหภูมิปกติจะมีค่ามาตรฐานเป็น 10 -16 วัตต์ต่อตารางเซนติเมตร และมีความดันของเสียง 0.0002 ไดน(Dyne) ต่อตารางเซนติเมตร